OBRAZ „MIĘDZY ŚWIATŁEM A CIENIEM”

W ciszy głębszej niż sen, na granicy światła i nicości, leżała bez skrzydeł. Nie była strącona. Sama zeszła w cień, gdzie światło nie sięga, aby odnaleźć to co zapomniane – Siebie bez poczucia strachu i lęku. Tam w dolinach milczenia, jej plecy były tylko wspomnieniem lotu. Ciało zrosło się ze zbroją, która ją chroniła. Tam nikt jej nie wołał, nikt nie czekał. Czas nie miał tu imienia. Ale właśnie wtedy, w najgłębszym bezruchu, pojawił się jej bliźniaczy płonień, jej skóra na ramionach zadrżała. Serce i oddech znalazły w końcu wspólny rytm. Po raz pierwszy od dawna mogła choć na chwilę ściągnąć swoją zbroję i odpocząć, bo była przy nim bezpieczna jak nigdy. I wreszcie pojawił się ból : święty , czysty jak świt przebijający się przez powieki śniącego. Gdy zaczęła pokonywać swój każdy schowany w sobie lęk, zaczęły wyrastać jej nowe skrzydła. Nie były jak dawne – śnieżne i dumne. Były cichsze , ale silniejsze. W ich piórach lśniła pamięć jej przeszłości przekuta w siłę.

Obraz tworzony na naturalnym tynku strukturalnym temperą kredową, ucieraną według receptur dawnych mistrzów.